Znane są ogólnie reakcje powstawania związków organicznych z nieorganicznych. Pierwotnie przeważające ilości atomów węgla występowały w skorupie ziemskiej w formie węglików metali, które mogą reagować z wodą dając acetylen. Mógł on następnie ulegać polimeryzacji, w wyniku czego powstawały związki o długich łańcuchach utworzonych z atomów węgla. Promieniowanie o dużej energii, na przykład kosmiczne, może katalizować syntezę związków organicznych. Wykazał to doświadczalnie Melvin Calvin, który w cyklotronie napromieniowywał roztwory dwutlenku węgla w wodzie i otrzymywał kwas mrówkowy, szczawiowy i bursztynowy, zawierające odpowiednio jeden, dwa i cztery atomy węgla. Jak wiadomo, kwasy te są związkami pośrednimi w przebiegu niektórych szlaków metabolicznych w organizmach żywych, napromieniowywanie roztworów związków nieorganicznych ultrafioletem lub przepuszczanie przez te roztwory prądu elektrycznego również powoduje powstawanie związków organicznych. W roku 1953 Harold Urey i Stanley Miller prowadzili trwające przez tydzień wyładowania elektryczne w gazowej mieszaninie złożonej z pary wodnej, metanu, amoniaku i wodoru i stwierdzili powstawanie takich aminokwasów, jak glicyna i alanina, a także innych złożonych związków organicznych. Prawdopodobnie w okresie przed powstaniem życia w atmosferze ziemskiej występowała para wodna, metan, amoniak i wodór i w wyniku napromieniowania mogła z nich powstać ogromna rozmaitość związków organicznych.
szkoła policealna pomoce naukowe filmiki na telefon
